ماه پیش، بعد از یه هفته کاری بسیار سنگین، کمر درد شدیدی گرفتم. طوری که حتی ایستادن برام سخت بود. دکتر گفت این فقط خستگی نیست، این ضعف عضلات مرکزی بدنته به خاطر سبک زندگی بی تحرک. اون لحظه فهمیدم که من برای مراقبت از دیگران، اول باید از خودم مراقبت کنم. مثل دستور ایمنی در هواپیما که میگن: "اول ماسک خودت رو بزن، بعد به دیگران کمک کن."

نه باشگاه مجلل، نه وسایل پیچیده. فقط یه زیر انداز، چند حرکت ساده پیلاتس و کششی که روی تقویت عضلات کمر و شکم تمرکز دارن. فقط بیست دقیقه در روز. اول سخت بود، واقعاً سخت. اما بعد از چند هفته، معجزه اش رو دیدم. نفس های عمیق تر شدم. تحملم در برابر ایستادن های طولانی بیشتر شد. حتی ذهنم آروم تر و متمرکز تر شد. تو اتاق زایمان، یه ماما به تمرکز و آرامش درونی نیاز داره تا بتونه این فضا رو به مادر انتقال بده. ورزش روزانه به من دقیقاً همین رو میده.

پس اگر شما هم مثل من، تو یه شغل پر مسئولیت و خسته کننده کار می کنید، این پیشنهاد دوستانه من به شماست: برای تحرک روزانه یه وقت کوچک و ثابت کنار بذارید. از پنج دقیقه هم شروع کنید. به بدنتون گوش بدید. تاثیرش رو نه فقط در عضلات، که در آرامش ذهن و کیفیت کارتون خواهید دید. شما فقط یه بدنی قوی تر نمی سازید، شما یه پناهگاه قوی تر برای کسایی که به شما نیاز دارن، می سازید.